| No | Hadis Metni | Kaynak |
|---|
| 14171 | Zikri çok eder, lüzumsuz işten sakınır, namazı uzun kılar, hutbEyi kısa yapar Ve dullar, miskinler Ve köle ile beraber yürüyüp onların hacetlerini görmekten çekinmezlerdi. | Ramuz el e-hadis, 560. sayfa, 9. hadis |
| 14180 | Bir kimsenin arkasından gelmesinden hoşlanmazlardı. Fakat sağından Veya solundan gitmesini isterlerdi. | Ramuz el e-hadis, 561. sayfa, 3. hadis |
| 14181 | Suallerden hoşlanmazlardı. (FitnEyi mucip sualleri de ayıplardı) Ancak Ebu RuzEyn'in sualleri hoşuna gider Ve ona icabet ederlerdi. | Ramuz el e-hadis, 561. sayfa, 4. hadis |
| 14189 | Koyundan yedi şEyi sevmezdi: Öd kesesi, mesane husyeleri, erkeklik Ve dişilik uzuvları, guddeler Ve kan. Koyunun ön tarafından hoşlanırlardı. | Ramuz el e-hadis, 561. sayfa, 12. hadis |
| 14196 | Başa yatık, bEyaz, kalansüVe (başlık) giyerlerdi. | Ramuz el e-hadis, 562. sayfa, 1. hadis |
| 14197 | Sarıklarının altında Ve sarıksız olarak kalansüVe giyerler, o olmadan da sarık sararlar, Yemen mamulü takke de giyerlerdi ki, bEyaz bir serputşu. Keza harpte kulaklarına kadar o serpuşun uçları inerdi. Çok kere namaz kılarken, kalansüVeyi çıkarıp, sütre olarak önlerine koydukları olurdu. Silahına, atına Ve eşyasına isim Vermek adet-i seniyelerinden idi. | Ramuz el e-hadis, 562. sayfa, 2. hadis |
| 14199 | Namazda sağ Veya sola mEylettiği olurdu. Fakat başını geriye çevirdiği vaki olmamıştır. | Ramuz el e-hadis, 562. sayfa, 4. hadis |
| 14206 | Son sözü: "Allah yahudi Ve nasarayı helak etsin. Onlar PEygamberlerinin kabirlerini mescid ittihaz ettiler. Arab topraklarında iki din kalmasın" demek olmuştur. | Ramuz el e-hadis, 562. sayfa, 11. hadis |
| 14207 | Hz. PEygamberin son sözleri: "Celâle Rabbî errefî' fekad bellağtü" (Rabbimin yüce Celalini ihtiyar ettim Ve emrolunduğumu tebliğ ettim) olmuş Ve sonra irtihal buyurmuşlardı. | Ramuz el e-hadis, 562. sayfa, 12. hadis |
| 14214 | Mü’minlerin emîri Ebû Hafs Ömer ibni Hattâb radıyallahu anh, Resûlullah sallallahu alEyhi Ve sellem’i şöyle buyururken dinledim, dedi:
“Yapılan işler niyetlere göre değerlenir. Herkes yaptığı işin karşılığını niyetine göre alır. Kimin niyeti Allah’a Ve Resûlü’ne varmak, onlara hicret etmekse, eline geçecek sevap da Allah’a Ve Resûlü’ne hicret sevabıdır. Kim de elde edeceği bir dünyalığa Veya evleneceği bir kadına kavuşmak için yola çıkmışsa, onun hicreti de hicret ettiği şEye göre değerlenir.”
| Buhârî, Bed’ü’l-vahy 1, Îmân 41, Nikâh 5, Menâk bu’l-ensâr 45, tk 6, Eymân ı İ 23, Hiyel 1; Müslim, mâret 155. Ayr ca bk. Ebû Dâvûd, Talâk 11; Tirmizî, İ ı Fezâilü’l-cihâd 16; Nesâî, Tahâret 60; Talâk 24, Eymân 19; bni Mâce, Zühd 26 |
